Hoofdpijn Nieuws

Impact van migraine in beeld gebracht

Hottie Wiersma fotografeert mensen tijdens hun migraine-aanval, maar ook wanneer zij zich goed voelen. Twee gezichten, waarom? ‘Het is mijn droom om een fotoboek en een reizende tentoonstelling te maken, zodat het voor anderen gemakkelijker wordt de impact van migraine op hun leven te laten zien.’ Zij is een crowdfundingactie gestart om dit ‘droomproject’ mogelijk te maken.

In een toelichting zegt Hottie: ‘Migraine is een van de meest invaliderende ziektes ter wereld en toch houden veel mensen dit grotendeels verborgen voor anderen. Het is ook zo moeilijk uit te leggen aan de mensen om je heen, omdat je je terugtrekt als je een aanval hebt en anderen meestal niet zien hoe ontzettend ziek je dan kan zijn. Om dit zichtbaar te maken fotografeer ik mensen tijdens een migraine-aanval én als ze zich goed voelen. Het contrast is enorm. Ook schrijf ik ultrakorte verhalen over hoe het voor mij en mijn omgeving is om met migraine te leven. Het is mijn droom om een boek en een reizende tentoonstelling te maken, zodat het voor anderen gemakkelijker wordt de impact van migraine op hun leven te laten zien. En zij zo meer steun en begrip kunnen ervaren.’

Hottie zou het geweldig vinden als zij met de opbrengsten van de crowdfunding de vormgeving, de redactie en het drukken van de eerste 150 exemplaren van het boek kan financieren, evenals de vormgeving en productie van de tentoonstelling. Haar bedoeling is de reizende expositie gratis ter beschikking te stellen aan de landelijke migrainecampagne en aan de hoofdpijncentra.

Wil je Hottie Wiersma steunen?
Klik op www.dosupport.nl/migrainefonds/twee-gezichten/ om dit project mede mogelijk te maken.

Eén van de ultrakorte verhalen die Hottie heeft geschreven en wil publiceren:

Alleen
Met een bonkend, zwaar hoofd kom ik midden op de dag uit bed. Kijkend door het raam op de zolder zie ik de rest van het gezin gezellig feest vieren bij onze vrienden aan de overkant. Even voelt het alsof ik in een andere werkelijkheid leef. Alsof tijd en ruimte een fractie verschoven zijn. Het is eenzaamheid wat ik voel. Ziek zijn zet mij letterlijk op afstand. Mijn zoontje huppelt vrolijk met andere kinderen door de kamer. Een tafereeltje uit een glazen bol waar ik met verlangen naar kijk. Ik ruk mijzelf weg van het raam en ga onder de douche staan op zoek naar wat warmte en troost. Ik zet de kraan steeds een beetje heter, alsof ik zo de pijn in mijn hoofd en de leegte van binnen kan verhullen. Ook al krijg ik alle liefde van mijn gezin, een migraine-aanval uitzieken doe ik eenzaam en alleen.